Efekt spektralny i niskie napromienienie
Korekta spektralna
Widmo światła zmienia się wraz z masą powietrza i parą wodną w atmosferze, a ogniwa reagują różnie na każdy kolor. Korekta spektralna dostosowuje moc o tę różnicę względem widma odniesienia.
Model: First Solar (2013) dla krzemu monokrystalicznego, w implementacji pvlib. Zależy od:
- bezwzględnej masy powietrza (wg położenia Słońca i ciśnienia, wynikającego z wysokości),
- wody opadowej, obliczanej dla każdego miesiąca i miejsca na podstawie średniej temperatury miesięcznej roku meteorologicznego i wilgotności względnej 65 % (wzór Gueymarda, 1994). Obowiązuje dla każdej szerokości i półkuli.
Współczynnik godzinowy jest ograniczony do przedziału 0,95–1,05. W skali roku dodaje nieco produkcji zimą i odejmuje latem; efekt roczny jest mały (ok. +0,3 %).
Można ją wyłączyć w Ustawieniach zaawansowanych („Stosuj korektę spektralną”).
Niskie natężenie promieniowania
Przy słabym świetle moduły są mniej wydajne (tracą relatywnie więcej przez rezystancje wewnętrzne). Są dwa sposoby obliczenia:
| Model | Zastosowanie |
|---|---|
| Model jednodiodowy (domyślnie) | Moc wynika z obwodu modułu przy każdym promieniowaniu i temperaturze; naturalnie uwzględnia niskie promieniowanie. Zobacz Temperatura i model jednodiodowy |
| Huld (PVGIS) | Empiryczny model względnej sprawności w funkcji promieniowania, połączony z liniowym współczynnikiem temperaturowym |
Tę korektę również można wyłączyć. W kaskadzie strat pojawia się jako „Niskie promieniowanie”.
Kolejność stosowania
Radiaris stosuje najpierw promieniowanie, potem temperaturę (jak PVsyst), a następnie współczynnik spektralny. Przy tej kolejności podział kaskady jest dokładny.